Dwight Eisenhower
1953 - 1961

Dwight Eisenhower

Inleiding

Eisenhower, Dwight David (Denison, Texas, 14 okt. 1890 – Washington DC 28 maart 1969), Amerikaans generaal en staatsman, president van de Verenigde Staten van 1953 tot 1961. Eisenhouwer ontving zijn opleiding op West Point, werd in 1915 officier, was sedert 1935 assistent van MacArthur en keerde in 1939 als luitenant-kolonel uit de Filippijnen terug naar Washington.

Na in 1941 tot brigadegeneraal te zijn bevorderd, werd hij in 1942 als generaal-majoor commandant van de Amerikaanse strijdkrachten in Europa. Hij leidde de invasie in Noord-Afrika (nov. 1942). In jan. 1944 werd hij opperbevelhebber van alle geallieerde troepen in Europa met de hoogste rang van General of the Army ( ‘vijfster-generaal’). In deze functie leidde hij de invasie tegen het door de Duitsers bezette gebied, beginnend op 6 juni 1944. Na de capitulatie van Duitsland (7 mei 1945) was hij bevelhebber van de Amerikaanse bezettingszone in dat land en in nov. 1945 volgde hij generaal Marshall op als chef van de staf van het leger. In 1948 werd hij president van de Columbia-universiteit.

In 1949 keerde Eisenhower in dienst terug als voorzitter van het Comité van chefs van staven. Toen in 1950 de NATO vaste vorm begon aan te nemen, werd hij tot eerste opperbevelhebber van de strijdkrachten in Europa (SACEUR) benoemd.

Terughoudend beleid

In 1952 werd Eisenhower door de Republikeinse Partij (Republican Party) kandidaat gesteld voor president. Hij trad af als NATO-opperbevelhebber. In nov. 1952 werd hij met grote meerderheid gekozen. Op 20 jan. 1953 aanvaardde hij zijn ambt. Als president voerde Eisenhower een uiterst voorzichtige politiek, liet de buitenlandse zaken grotendeels over aan John Foster Dulles en nam in het binnenland evenmin initiatieven. Naast deze in de jaren zestig en zeventig als ‘caretaker presidency’ getypeerde politieke opstelling, kwam nadien de opvatting dat Eisenhower door overreding achter de schermen meer probeerde te bereiken en dat zijn presidentschap wel degelijk actief was op zowel het terrein van de binnenlandse als de buitenlandse politiek.

Populariteit

Hij genoot tijdens zijn ambtsperiode groot gezag en een enorme populariteit. Ondanks zijn slechter wordende gezondheidstoestand (die in de Verenigde Staten en daarbuiten soms tot paniek leidde) stelde hij zich in 1956 herkiesbaar en werd met grote meerderheid herkozen. Na de rassenrellen in Little Rock (Ark.), waartegen hij het leger inzette, trof hij voor het eerst maatregelen om de rassenscheiding af te schaffen (Burgerrechtwet van 1957). In zijn afscheidstoespraak waarschuwde hij voor de invloed van het militair-industrieel complex. Na zijn aftreden in 1961 gaf het Huis van Afgevaardigden hem opnieuw de rang van General of the Army.

Wegens zijn verdiensten voor de bevrijding van Nederland schonk koningin Wilhelmina Eisenhower op 14 okt. 1947 een gouden erezwaard met inscriptie.