In veel landen, waaronder Nederland, is de scheiding tussen kerk en staat zo heilig als het geloof zelf. Politieke partijen met een christelijk of islamitische signatuur zijn welkom in de Tweede Kamer, mits ze hun morele kwesties in het belang van de democratie aan de kant schuiven. Een prima zaak.

Niet zozeer om gelovigen dwars te zitten, van hun normen en waarden kunnen wij veel leren, maar om religie niet het politiek beleid te laten bepalen. Zo staan wij vrij te geloven in wat we willen, ons te gedragen zoals we willen en te vinden wat we willen. Niets word je opgedrongen en iedereen mag zijn of haar principiele keuzes zelf bepalen. Koopzondagen, abortus, kerkbezoek en bidden zijn vrijheden van het individu.

In Nederland, zo vindt de gemiddelde Amerikaan, zijn wij in al onze vrijheden te ver doorgeslagen. Op elke hoek kun je drugs aanschaffen, je door een vrouw laten verwennen, abortus laten plegen of je leven kunstmatig laten beeindigen. Nou ben ik op al deze verworvenheden ook niet bijzonder trots, het is wel de ultieme scheiding van kerk en staat. En wanneer je die nastreeft is het Nederland vooralsnog een walhalla voor de vrijheid van het individu.

In Amerika zijn zulke vrijheden ondenkbaar. Elke politicus en presidentskandidaat waagt het niet zich in deze discussies te mengen. Hoogstens door heel neutraal en oppervlakkig te laten doorschemeren abortus en euthanasie tot op zeker hoogte te willen gedogen of toestaan. Verder dan semi-inhoudelijke discussies komen ze echter niet. Een ruime meerderheid van de Amerikanen is van mening dat deze, in Nederland zo geprezen normen onacceptabel zijn en nooit mogen worden ingevoerd.

Democraten zijn per definitie progressiever dan Republikeinen. Maar allemaal hangen ze een religie aan. Obama, Hillary, Huckabee en Romney, stuk voor stuk volgers van het christelijk geloof. George Bush, de “born again Christian”, heeft van zijn principes zowaar een agenda gemaakt. Subsidies aan abortusklinieken werden ingetrokken en stamcelonderzoek werd door het Witte Huis stelselmatig tegengehouden. De president gebruikt zijn morele overtuigingen bij politieke beslissingen.

In het liberaalprogressieve Europa wordt er louter kwaad gesproken over deze manier van politiek bedrijven. We gaan echter blind voorbij aan de Amerikaanse cultuur. Daar is nauwelijks ruimte voor (legale) drugs, prostitutie en kunstmatige levensbeeindiging. Dat is niet bekrompen, zoals vaak door andersdenkenden wordt gesteld, maar onderdeel van de Amerikaanse samenleving. Zo belangrijk als Nederlanders deze vrijheiden vinden, zo belangrijk vinden de meeste Amerikanen deze per wet te verbieden.

Ook de nieuwe president zal zijn of haar vingers niet branden aan morele, etische kwesties, maar hoogstens de wetgeving hierin marginaal verruimen, zodat Amerikanen een klein beetje meer vrijheid krijgen in hun keuzes. Scheiding tussen kerk en staat is in de VS volstrekt ondenkbaar. Tot groot genoegen van het merendeel van de Amerikanen.