Column Verkiezingen Amerika 2008

Texas loopt nog niet warm

2008-05-28T15:18:00.002+02:00

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat heb geschreven over de Verenigde Staten. Twee redenen. Ik was er, en ik was er niet. Vooral het niet in Amerika zijn valt mij zo af en toe behoorlijk zwaar. Ik merk meer en meer de natuurlijke drang te verkassen naar de overkant van de oceaan. Tot die tijd zal ik het moeten doen met bezoeken, korte trips en de virtuele wereld.

De voorverkiezingen duren mij net iets te lang. De laatste maanden zijn er nauwelijks bijzonderheden te melden, behalve dat Obama en Clinton elkaar nog nauwelijks kunnen aankijken en McCain vanaf de zijlijn een beetje wazig staat mee te kijken. Allemaal verlangen ze naar de herfst, wanneer het echte werk gaat beginnen.

Ik was in Texas. De Republic of Texas welteverstaan. Texanen zijn nog zo trots op hun veroverde staat dat ze prat gaan op hun nog altijd status aparte binnen de Verenigde Staten. Een interessante geschiedenis. In een ver verleden hoorde Texas bij Mexico. Dit verklaart ook de enorme aantrekkingskracht van Mexicanen zich te willen vestigen in de VS. Al dan niet illegaal en zonder basisbehoeften. Onderdak vinden ze wel bij een bevriende landgenoot, werk bij luie Amerikaanse uitbuiters en voedsel bij de plaatselijke Mexicaan, die hen voor een paar peseta lekker nacho�s toestopt.

Na de oorlog tussen het Mexico van Santa Ana en het Texas van Sam Houston, Davy Crocket en Jim Bowie werd Texas onafhankelijk. Tevergeefs. Meer en meer bleek dat ze niet in staat was haar eigen broek op te houden. De VS bood hulp. En zo is Texas de staat die het nu is. Met als enige van de 50 de mogelijkheid zich nog formeel af te scheiden van de grote broer. In de praktijk zal dit niet gebeuren. Net zo min als Friesland zich ooit een dergelijke status kan permitteren.

Wat mij opviel was de lauwe belangstelling in de komende verkiezingen. Het verhaal dat Texas altijd en overal uit Republikeinen bestaat is een fabel. Ondanks de vaak Republikeinse opvattingen. Ik had dus wat meer enthousiasme verwacht. Waarschijnlijk lopen de Texanen pas goed warm voor de daadwerkelijke presidentsverkiezingen. Net als ik.

McCain vs het Europese belang

2008-03-19T14:38:00.000+01:00

Het is nog maar zeer de vraag hoe Europa gaat reageren op een Republikeinse president. De algemene tendens is dat er geen andere optie mogelijk is dan een progressieve Amerikaanse president. Elk ander scenario is simpel weg geen serieuze mogelijkheid. Hoe kan Europa tenslotte met de Amerikanen samenwerken onder een Republikeinse president. Schier onmogelijk.

Vanuit de media wordt ons wijsgemaakt dat de strijd om het Witte Huis louter tussen Obama en Clinton wordt uitgevochten. Deelname van John McCain is puur een administratieve formaliteit. Zelfs Ralph Nader krijgt in de verkiezingscampagne meer aandacht dan McCain. Dat is vreemd en onjuist. Kijkend naar de feiten lijkt McCain een uitstekende kans te maken op het presidentsschap. En dan moet Europa 180 graden draaien en zal de commotie bij de Europese burger niet te overzien zijn.

Republikeinen hebben van nature de neiging meer gericht te zijn op nationale politiek dan hun Democratische kandidaten. De Carters en Clintons hebben nou eenmaal een lichte voorkeur om politiek correct samen op te trekken en het nationale belang op een tweede plan te plaatsen. Daarom heeft Europa meer belang bij een Democratische president dan een Republikeinse. In de media wordt de situatie echter verkeerd uitgelegd. Daarin wordt de burger wijsgemaakt dat een Republikein nauwelijks van toegevoegde waarde is op de overzeese samenwerking. Nonsens.

Een Amerikaanse president wordt in eerste instantie gekozen door Amerikaanse staatsburgers die hun belang zo goed mogelijk gedient zien. Net zoals wij bij onze verkiezingen de belangen van de Amerikanen geheel en in z�n totaal buiten beschouwing laten. De pot verwijt de ketel dus.

Zelfs de zojuist geschetste situatie gaat niet altijd op. Ook Republikeinen hebben een gezamenlijk belang. Zij het dan in sommige gevallen ze een eenzijdig optreden verkiezen boven samenwerking met het ambtelijke VN apparaat. En omdat de meeste naties deze middelen niet hebben is het te eenvoudig met het vingertje te wijzen. De inval in Irak en Afghanistan zijn daar prima voorbeelden van. In deze gevallen had de VS een eigen belang, namelijk het afzetten van een dictator en het terrorisme te verbannen. Dit belang had Europa in mindere mate en verkoos de alom geliefde praattechniek boven militair ingrijpen.

Natuurlijk is het nonsens te veronderstellen dat McCain niet serieus meedoet om het presidentsschap. Wanneer in november McCain toch als president wordt gekozen hebben de Europese politici een hoop uit te leggen aan haar burgers. Dat kunnen ze voorkomen door McCain als serieuze kandidaat en mogelijk toekomstig partner te beschouwen.

Eindelijk weer Cubaanse sigaren

2008-02-24T14:12:00.002+01:00

Vandaag is het zover, dan komen alle 614 leden van het Cubaanse parlement bijeen om een nieuwe president en zes vice presidenten te kiezen. Alle 614 leden zijn trouwens communist. Hoezo een wassen neus. Geen voorverkiezingen of partijnominaties voor de stalinisten van Cuba.

Cuba kent nauwelijks vrijheid van meningsuiting. Dissidenten belanden bij kritiek op de nationale overheid vaak achter de tralies. Als gevolg van de beroerde politieke situatie in hun land zijn al meer dan een miljoen Cubanen naar de Verenigde Staten gevlucht. Ze zoeken een beter leven in hun buurland. Het land overigens, dat al sinds de jaren �60 een embargo tegen Cuba heeft ingesteld. Tot aan sigaren toe. �Cubans� worden bij de grens in beslag genomen. Zelf rook ik nog zo af en toe wel eens een sigaartje. Ook in de VS. Maar bij aankomst wilden de heren van border control toch wel even mijn sigarenkistje checken. �Cubans�? �No�. �OK, welcome to the US�.

Het kopen van Cubaanse sigaren in de VS voelt net als het verspreiden van verzetskranten in de Tweede Wereldoorlog. In opperste staat van paraatheid schuifel je richting de sigarenboer, gevestigd in een uithoek van de stad. Voorzichtig en in codetaal informeer je naar de sigaren. �Nice weather today�! �Yeah, its cold but nice�. En je weet dat het goed is. De verkoper overhandigt je een doosje �Cubans� terwijl je snel en onopvallend de winkel verlaat. De klus is geklaard.

Met het vertrekken van Fidel Castro als grote leider van Cuba zal er het nodige gaan veranderen. De huidige Amerikaanse president is altijd tegen versoepeling van het embargo geweest. Zelfs als deze ten koste ging van de welstand van de burgers. Deze hebben hun armoede en kansloze bestaan te danken aan niemand minder dan Castro zelf, zo is de redenering van de Amerikanen. En daar hebben ze misschien ook wel gelijk in. Maar dan snap ik het politiek-militaire standpunt niet. Waarom grijpen ze niet in? Als de Cubanen werkelijk zo te lijden hebben onder Castro zouden er genoeg momenten zijn geweest Fidel Castro te arresteren en het land te democratiseren. Vreemd genoeg is dat nooit gebeurd.

Tot vandaag. Want een grote verandering is aanstaande. Castro heeft zich niet herkiesbaar gesteld en laat de toekomst aan zijn broer en 6 nieuwe plaatsvervangende presidenten. Verwacht wordt dat deze een meer democratische koers gaan varen. De hoogste tijd voor de Amerikaanse presidentskandidaten zich actief met Cuba te gaan bemoeien. Met meer dan een miljoen Cubaanse immigranten valt er een hoop voor de kandidaten te winnen. Ik verwacht een toezegging van zowel de Democraten als de Republikeinen mee te zullen werken aan een economische verbetering van het ge�soleerde land. Veel Cubanen snakken naar een beter leven. Opheffing van het embargo is daarvoor een eerste stap.

Dit is het moment voor de Amerikanen hun band met Cuba te herstellen. Dat kan niet alleen goed uitpakken voor de Cubanen, maar ook voor de Amerikanen. Het is nu de vraag wie van de kandidaten er als eerst met Cuba aan de haal gaat. Obama en Clinton hebben het zoals te doen gebruikelijk weer behoorlijk druk met elkaar. McCain zou zijn kans moeten grijpen en het embargo met onmiddellijke ingang opheffen. Dat levert je gegarandeerd een hoop blije Cubanen en stemmen op. En kan ik tenminste weer gewoon sigaren kopen.

Reagan, de ongekroonde quotekoning

2008-02-14T22:33:00.003+01:00

"For seven and a half years I've worked alongside President Reagan. We've had triumphs. Made some mistakes. We've had some sex...uh...setbacks." Zo luidt een beroemde quote van George Herbert Walker Bush. Ze staan er bekend om, de Amerikanen, oneliners. Grappig bedoeld of niet, vaak zijn ze voer voor journalisten en kiezers. Welbespraakte kandidaten zijn overduidelijk in het voordeel ten opzichte van de soms armtierige spraakwatervallen.

De Engelse taal leent zich uitstekend voor zang en spraak. Beter dan, in bijvoorbeeld het Nederlands is deze taal prima geschikt om kort en bondig je boodschap over te brengen. Behalve het taalvoordeel heb je ook charisma nodig. John Edwards heeft regelmatig getracht met oneliners de kiezer te winnen. Helaas voor Edwards, maar hij mist ��n van de twee essenti�le aspecten waar een goed debater aan moet voldoen.

�I am not one who � who flamboyantly believes in throwing a lot of words around." Ook een quote van �de oude� Bush. Probeer deze zin in het Nederlands te vertalen en het verliest zijn lading. Laat je Jan Peter Balkenende dezelfde quote uitspreken, klinkt het onnozel en vooropgezet.

Ook in deze campagne vliegen de quotes je om de oren. Ze kunnen worden gebruikt om je eigen tekortkomingen te camoufleren. Met een simpele woordgrap richt je simpel de aandacht op jezelf en neem je een loopje met de werkelijkheid. Mike Huckabee, geen uitblinker in het buitenlandbeleid heeft al getracht zijn handicap creatief te verbergen. Zo gaf hij zelf toe; "And the ultimate thing is, I may not be the expert that some people are on foreign policy, but I did stay in a Holiday Inn Express last night."

Dat Hillary Clinton als mogelijk nieuwe Amerikaanse president haar handen vol gaat krijgen aan hoe om te gaan met stalinistische regimes en hun leiders bleek wel aan de manier waarop ze vragen van journalisten met een dom grapje probeerde af te doen. "The question is, we face a lot of dangers in the world and, in the gentleman's words, we face a lot of evil men. And what in my background equips me to deal with evil and bad men?" Bij een eventuele escalatie tijdens haar bewind zal ze ongetwijfeld nog vaak met haar ondoordachte quote worden geconfronteerd.

Helemaal bont maakte Rudy Giuliani het. Die tijdens een speech voor de National Rifle Association deed alsof zijn vrouw hem belde. Houterig nam hij de telefoon op en probeerde op een gemaakte manier zijn vooropgezette telefoongesprek te voeren. Het klonk ongeveer zo; "Hello, dear. I'm talking to the members of the N.R.A. right now. Would you like to say hello? I love you, and I'll give you a call as soon as I'm finished, O.K.? O.K., have a safe trip. Bye-bye. Talk to you later, dear. I love you." Dat dit mislukte charmeoffensief geen enkele toelichting verdient lijkt mij logisch.

Engels mag dan wel bij uitstek geschikt zijn voor het prachtig kunnen quoten, Ronald Reagan zag toch een klein, niet onoverkomelijk probleem in de West-Germaanse taal. �The nine most terrifying words in the English language are, 'I'm from the government and I'm here to help�, aldus wijlen president Reagan. Zelden was een president beter in het summier uiteenzetten van persoonlijke opvattingen dan Ronald Reagan. Zeker is dat John McCain en Barack Obama qua quotes niet in de schaduw van Reagan kunnen staan. Hij is en blijft de ongekroonde quotekoning van de Amerikaanse politieke geschiedenis.

Een weekje Moskou

2008-02-09T18:53:00.000+01:00

Zul je altijd zien. Super Tuesday en dan niet in de gelegenheid het nieuws te volgen via de gebruikelijke kanalen. Ik was afgelopen week in Moskou, en heb via de cyrilische nieuwszenders moeten vernemen dat Mitt Romney namens de Republikeinen er de brui aan heeft gegeven. Dat Mike Gravel bij de Democraten en Ron Paul bij de Republikeinen nog niet hebben opgegeven mag worden toegeschreven aan hun persoonlijk verantwoordelijkheidsgevoel. Of eigen ego.

Terwijl ook in Rusland de presidentsverkiezingen naderen en het lot van de Russen in de handen van politieke spindoctor ligt loog de aandacht voor de Amerikaanse verkiezingen er niet om. Zo gesloten als de Russen over hun eigen politieke voorkeur zijn, zo open vertellen ze over wie er in het Witte Huis moet zitten als toekomstig vriend en collega van de nieuwe Russische president. Net als de Amerikanen onderschatten de Russen de invloed van anderen op het politieke toneel behoorlijk. Uiteraard is hun president de enige die het land kan besturen, en op het vlak van internationale samenwerking (economisch en militair) zien zij de Amerikanen nog steeds als vijand.

De Russische president Poetin heeft Rusland gebracht tot waar het nu is. Na een lang dictatoriaal regime ontdoet het land zich langzaam van haar gesloten omhulsel. Met vallen en opstaan proberen de Russen te herstellen van hun economische labiliteit. Vreemd om te zien dat twee wereldmachten, namelijk de Amerikaanse en de Russische, zo veel verschillen in de persoonlijke en maatschappelijke ontwikkeling van haar inwoners en hun land. Waar de Russen vooral trots zijn op hun reputatie en daar voorlopig nog rijkelijk uit kunnen putten zijn de Amerikanen meer en meer bezig zich als internationaal opzichter te profileren. Dat irriteert de Russen. Hun verleden als militaire supermacht en de tegenwoordige onmacht brengt ze in een spagaat. Een nationale identiteitscrisis.

Het land zal nog de nodige ontwikkelingen door moeten maken voor ze kan genezen van haar psychische stoornis. Niemand, ook de VS niet, kan ze daar bij helpen. Wel zal het genezingsproces in grote mate worden be�nvloedt door de opstelling van de nieuwe Amerikaanse president. Uiteraard zullen zowel de Republikeinen en de Democraten baat hebben bij een goede verstandhouding met de Russen. Op milieugebied zullen de Democraten nog wel de nodige kritiek hebben op Rusland terwijl de Republikeinen zich drukker maken over de politieke onrust die is ontstaan na het plan van Bush een raketschild nabij Rusland te plaatsen.

Het is interessant te zien hoe de twee landen zich tot elkaar verhouden. En daar spelen de nieuwe presidenten uiteraard een hoofdrol in. Reden genoeg om uit te kijken naar de komende politieke ontwikkelingen in Rusland en Amerika. Want dat de samenwerking tussen Poetin en Bush tot een einde komt is zeker. Misschien voor beide landen maar beter ook.

Giuliani was de beste optie

2008-02-01T16:40:00.000+01:00

De steun van een Nederlandse amateurcolumnist bleek niet voldoende om Giuliani in de race te houden. Dit zeg ik uiteraard met een ironisch gevoel van bescheidenheid. Hij heeft met gebogen hoofd het toneel verlaten. In tegenstelling tot de polls en verwachtingen heeft hij zijn kandidatuur niet waar kunnen maken. Afgedroogd door Romney en McCain. Kansloos.

Uiteraard waren de kaarten wel zo�n beetje geschud. Toch bleef ik hoop houden. De Republikeinen, zo is mijn voorspelling, krijgen het moeilijk met McCain. Het is maar zeer de vraag of zijn charisma op kan tegen die van concurrenten als Obama of Clinton. Ik verwacht niet dat zijn leeftijd, opvattingen en uitstraling uiteindelijk kunnen concurreren met de sterke Democratische persoonlijkheden.

Ik hoop op een Republikeinse president. Ik zal u proberen uit te leggen waarom. Vanuit Europa wordt zeer ��nzijdig gereageerd op de Amerikaanse verkiezingen. Vanavond besteedt �De Leugen Regeert� aandacht aan de Amerikaanse verkiezingen. En hoe het toch komt dat Europa telkenmale verrast is wanneer een Republikein tot president wordt gekozen. Hun vaak conservatieve opvattingen lijken maar geen grip te krijgen op progressief Europa. Econoom en historicus Hans Veldman vindt dat de Nederlandse verslaggeving teveel is gericht op de Democraten en Democratische onderwerpen. Dat beeld ontstaat door dat bijvoorbeeld de NOS veel aandacht besteed aan het Democratische kamp. De kijker wordt dus via de media wijsgemaakt dat de Democraten a: meer kans hebben op de overwinning, b: meer Europa gericht zijn en c: intelligenter zijn.

Twee aspecten hierin zijn onjuist. Het beeld dat Democraten populairder zijn is eenvoudig te weerleggen. De VS telt sinds 1969 slechts 2 Democratische presidenten. In 1977 heeft Carter 4 jaar het land bestuurd. De eerstvolgende Democraat werd vervolgens in 1993 tot president verkozen. Amerikanen prefereren, zo blijkt, een conservatieve, nationaalpoliticus boven een president die zich inspant voor een goede internationale samenwerking. Het beeld, dat ontstaat door partijdige verslaggeving, is dus onjuist en brengt mensen op een dwaalspoor. Verder is het punt dat Democraten intelligenter zijn dan Republikeinen onzin. Argumenten dat Bush aan Yale zou hebben gestudeerd dankzij familiaire bemoeienis raakt kant noch wal. Afwijkende opvattingen maken iemand niet dommer.

Ik ben voor een Republikeinse president vanuit het perspectief dat Amerikanen het volle recht hebben het nationale beleid te verkiezen boven internationale politiek. Net zo min als wij van onze minister president een pro-Amerika of buitenland beleid verwachten, zo kan ik diezelfde politiek niet van de Amerikaanse president verwachten. Daar staat de morele verantwoordelijkheid van de VS als wereldmacht tegenover. En daar ligt naar mijn mening een zwaarbeladen punt. Bij internationale issues zijn de ogen vaak gericht op de VS. Of het nou een oorlogssituatie betreft of milieuproblematiek, de economische en militaire supermacht wordt bij dit soort zaken van twee kanten benaderd.

Enerzijds hun verantwoordelijkheid tegenover de rest van de wereld. Het zgn �zij kunnen iets doen� principe. Welk ander land dan de VS is in staat militaire brandhaarden te doven of aan te wakkeren? Die zijn op ��n hand te tellen. En dat zijn nou juist vaak de landen die overduidelijk partij kiezen voor het land in kwestie. China met Noord Korea, Rusland met Afghanistan etc etc. In deze gevallen dient de VS haar eigen koers te bepalen, die maar ��n doel dient, namelijk vrede en dus stabiliteit. In mijn optiek zijn de Republikeinen daar sterker in dan de Democraten. Oorlogsvoering is niet altijd de eerste optie, maar wel vaak het laatste middel. Deze zul je in zulke gevallen niet uit de weg moeten gaan. Waar Irak nu behoefte aan heeft is duidelijkheid. Zodra de VS zich terugtrekt zal het land vervallen in hun oude, dictatoriale patroon. Dat is niet wenselijk voor Irak, de regio en de wereld. In dat kader ben ik voor een gefaseerde terugtrekking. En niet, zoals de Democraten, voor een onvoorwaardelijke, onmiddellijke terugtrekking.

Het beeld van een wereld zonder oorlog kan verleidelijk positief zijn. Zo ontstaan de meeste brandhaarden in een milieu waarin, behalve diplomatische betrekkingen, geen enkele betrokkenheid bij het land wordt getoond. Dit kan cruciaal zijn in de ontwikkeling van democratie, vrede en stabiliteit. In sommige gevallen is daar militaire betrokkenheid voor nodig. Hoe onprettig dat misschien ook is. Wanneer blijkt dat Iran of Noord Korea straks weldegelijk een bedreiging vormt voor de wereldvrede hebben we spijt niet eerder en pro actief te hebben ingegrepen. In dat kader heeft een Republikeinse regering, die daar actief mee bezig is, mijn voorkeur. Volgende keer meer over de nationale politiek van beide partijen.

2008-01-29T14:39:00.000+01:00

Het �L�-woord

Gisteren hield de huidige Amerikaanse president George Bush zijn laatste State of the Union. Hoe de kiezers op deze rede zullen reageren is maar zeer de vraag. Niet alleen de State of the Union zullen het stemgedrag gaan bepalen, ook de laatste ontwikkelingen in beide kampen.

Zo hebben de Kennedy�s hun voorkeur voor Obama uitgesproken. En dat is niet geheel onbelangrijk voor de Democratische stemmers. De steun van Kennedy kan beslissend zijn voor een groot deel van de kiezers. Tenslotte heeft wijlen John F. Kennedy nog altijd grote invloed op de Amerikaanse politiek. Dat zijn broer, Edward Kennedy, partij kiest kan veel mensen uiteindelijk over de streep trekken. Een situatie overigens, waar de Clintons niet op hadden gerekend. Een kleine tegenvaller dus voor Hillary.

Ook bij de Republikeinen koketteren bekende Amerikanen graag met hun partij. Zo kreeg ik onlangs een brief van niemand minder dan Jon Voight, de Amerikaanse acteur. Hij schoof zijn voorkeur voor Giuliani niet onder stoelen of banken. Hij schreef o.a. het volgende:

Dear Mark,
America is approaching one of its most important elections in history and we must elect a leader with the strength and resolve of Rudy Giuliani. His commitment to keeping our military strong and his track record of transforming New York City make him the right man at the right time for our country.
Rudy has the right strategy, the executive experience and the bold vision to win this race and lead America into the future. Will you please join me and help Rudy on his road to the White House?
On To Victory!
Jon Voight.

Net zoals ik 8 jaar geleden voor de kandidatuur van Bush was, zo ben ik nu lijstduwer van Giuliani. Althans, in alle bescheidenheid, bij ons thuis. En wie ben ik om de grote Jon Voight tegen te spreken? Op mijn voorkeur voor een Republikeinse kandidaat zal ik later nog eens dieper ingaan. Het is mij in het verleden niet bepaald in dank afgenomen, getuige de reacties; �Hoe kan je nou voor die cowboy zijn�?

Binnen het Republikeinse kamp zijn ze inmiddels ook begonnen met elkaar zachtjes uit te maken voor van alles en nog wat. Net nu het Democratische duo enigszins tot bedaren is gekomen nemen de collega�s het over. Ze schelden elkaar uit voor de meest vreselijke dingen. De doorgaans goed opgevoede moralisten laten hun normen en waarden zo af en toe maar al te graag even varen. Zo hoorde ik onlangs een, binnen de Republikeinse partij, bijzonder ongenuanceerde verwensing die ver buiten het conservatieve boekje ging. Welke vraagt u? Houdt u vast. Ze maakten elkaar uit voor niets minder dan: �You liberal�. Die verdorven Republikeinen toch.

Actualiteiten bepalen de agenda

2008-01-25T12:35:00.000+01:00

De naderende recessie in de Verenigde Staten heeft deze week voor de nodige financi�le commotie gezorgd. Europese, Aziatische en Amerikaanse beurzen waren in mineur en handelaars spraken zelfs van een minikrach. De Amerikaanse economie heeft weer eens bewezen een niet te onderschatten invloed te hebben op de wereldwijde economie.

Meer nog dan India en China, zo moeten we concluderen. De jarenlange lobby van Europese banken om minder afhankelijk te zijn van hun Amerikaanse collega�s lijkt te zijn mislukt. Telkenmale blijkt de invloed van Amerika op de wereldeconomie groter dan gedacht. Tot groot jolijt van de Amerikanen, die zich wederom gesterkt voelen in hun superieure opvattingen. Hoe catastrofaal de recessie ook wordt, Amerikaanse banken blijven dominant, zelfs voor de Nederlandse consument.

Elke actualiteit wordt door de kandidaten aangegrepen hun kandidatuur te verstevigen. Van de stijgende temperatuur, al dan niet als gevolg van menselijk handelen, tot de naderende economische crisis zijn voer voor de campagneteams. Spindoctors zijn 24/7 actief de actualiteit zo te verdraaien dat alleen hun kandidaat voor een kentering zou kunnen zorgen. Stemt u niet op McCain, dan is de naderende crisis onafwendbaar. En stemt u niet op Clinton, dan kan het zo maar gebeuren dat grote delen van Florida over 5 jaar compleet onder water staan.

De pot verwijt de ketel. Bush is in eerste lijn verantwoordelijk voor het succes van de Amerikaanse economie. Net zo verantwoordelijk als voor de naderende crisis. Maar toch weten de Republikeinen er een prachtige draai aan te geven. Clintons plan de belastingen te verhogen is verkeerd gevallen bij de Republikeinen. �She is so out of step with the American people,� aldus Romney. Giuliani en McCain sluiten zich hier uiteraard graag bij aan. In voorbereiding voor de voorverkiezingen in Florida zijn de messen geslepen. Met geen woord werd gesproken over de Bush-regering, die deze financi�le crisis toch al enige tijd aan zagen komen.

Het is een slimme actie van de Republikeinen, die op deze manier de aandacht van Bush afleiden en hun president zo buiten de vuurlinie laten. Electoraal ook verstandig, om gezamenlijk op te trekken tegen de concurrent. Terwijl de Obama en Clinton elkaar met enige regelmaat in de haren vliegen schurken de Republikeinen gezellig tegen elkaar aan en vormen zo een politiek blok tegen de vijand. Strategisch verstandiger dan partijgenoten te bekritiseren. Want hoe verschillend Obama en Clinton toch zijn, het blijven partijgenoten. En die horen onderling in goede harmonie met elkaar te concurreren. Bij de Republikeinen ging het zelfs zo ver dat McCain zich de matige populariteit van Giuliani nauwelijks kon voorstellen. �I happen to know he�s an American hero,� zei McCain over Giuliani.

De actualiteit bepaalt in grote mate de agenda van de campagnes. En met nog drie dagen te gaan voor er in Florida wordt gekozen ben ik benieuwd wat de actualiteit voor ons in petto heeft. Nog interessanter is hoe de kandidaten deze actualiteit weten om te buigen in een noodzaak op hen te stemmen. Want wie z�n schuld of verdienste het ook is, alleen zij kunnen u behoeden voor ellende en laten delen in geluk. Stem dus op mij, zo luidt het advies.

Scheiding tussen kerk en staat ondenkbaar in de VS

2008-01-21T13:34:00.001+01:00

In veel landen, waaronder Nederland, is de scheiding tussen kerk en staat zo heilig als het geloof zelf. Politieke partijen met een christelijk of islamitische signatuur zijn welkom in de Tweede Kamer, mits ze hun morele kwesties in het belang van de democratie aan de kant schuiven. Een prima zaak.

Niet zozeer om gelovigen dwars te zitten, van hun normen en waarden kunnen wij veel leren, maar om religie niet het politiek beleid te laten bepalen. Zo staan wij vrij te geloven in wat we willen, ons te gedragen zoals we willen en te vinden wat we willen. Niets word je opgedrongen en iedereen mag zijn of haar principiele keuzes zelf bepalen. Koopzondagen, abortus, kerkbezoek en bidden zijn vrijheden van het individu.

In Nederland, zo vindt de gemiddelde Amerikaan, zijn wij in al onze vrijheden te ver doorgeslagen. Op elke hoek kun je drugs aanschaffen, je door een vrouw laten verwennen, abortus laten plegen of je leven kunstmatig laten beeindigen. Nou ben ik op al deze verworvenheden ook niet bijzonder trots, het is wel de ultieme scheiding van kerk en staat. En wanneer je die nastreeft is het Nederland vooralsnog een walhalla voor de vrijheid van het individu.

In Amerika zijn zulke vrijheden ondenkbaar. Elke politicus en presidentskandidaat waagt het niet zich in deze discussies te mengen. Hoogstens door heel neutraal en oppervlakkig te laten doorschemeren abortus en euthanasie tot op zeker hoogte te willen gedogen of toestaan. Verder dan semi-inhoudelijke discussies komen ze echter niet. Een ruime meerderheid van de Amerikanen is van mening dat deze, in Nederland zo geprezen normen onacceptabel zijn en nooit mogen worden ingevoerd.

Democraten zijn per definitie progressiever dan Republikeinen. Maar allemaal hangen ze een religie aan. Obama, Hillary, Huckabee en Romney, stuk voor stuk volgers van het christelijk geloof. George Bush, de �born again Christian�, heeft van zijn principes zowaar een agenda gemaakt. Subsidies aan abortusklinieken werden ingetrokken en stamcelonderzoek werd door het Witte Huis stelselmatig tegengehouden. De president gebruikt zijn morele overtuigingen bij politieke beslissingen.

In het liberaalprogressieve Europa wordt er louter kwaad gesproken over deze manier van politiek bedrijven. We gaan echter blind voorbij aan de Amerikaanse cultuur. Daar is nauwelijks ruimte voor (legale) drugs, prostitutie en kunstmatige levensbeeindiging. Dat is niet bekrompen, zoals vaak door andersdenkenden wordt gesteld, maar onderdeel van de Amerikaanse samenleving. Zo belangrijk als Nederlanders deze vrijheiden vinden, zo belangrijk vinden de meeste Amerikanen deze per wet te verbieden.

Ook de nieuwe president zal zijn of haar vingers niet branden aan morele, etische kwesties, maar hoogstens de wetgeving hierin marginaal verruimen, zodat Amerikanen een klein beetje meer vrijheid krijgen in hun keuzes. Scheiding tussen kerk en staat is in de VS volstrekt ondenkbaar. Tot groot genoegen van het merendeel van de Amerikanen.

Domme immigranten stemmen op Democraten

2008-01-17T15:39:00.001+01:00

Nieuwkomelingen waarvan de inkt van het visum nauwelijks droog is worden volop misbruikt in de politieke strijd. Hun vaak matige kennis van het Amerikaanse politieke toneel maakt hen slachtoffer van opdringerige politici. In het Spaans, Portugees, Russisch en Duits worden ze wegwijs gemaakt op het stemformulier. Stem alsjeblieft mee, en bij voorkeur op die kandidaat, is de boodschap.

Ook immigranten in de VS moeten een inburgeringscursus volgen. Hun kennis van de Amerikaanse geschiedenis, volkslied, vlag en president wordt getoetst en slagen voor deze toets resulteert in het felbegeerde paspoort van de Verenigde Staten van Amerika. Het is een statussymbool geworden, een toegangsbewijs tot het land van de onbegrensde mogelijkheden. Na de inburgeringscursus, die traditioneel wordt afgesloten met het meezingen van The Star-Spangled Banner, staan hordes vrijwilligers in de starthouding de nieuwelingen hun politieke voorkeur in de maag te splitsen.

Sommige immigranten komen hun geluk in de VS beproeven na jarenlange onderdrukking in hun vaderland. Het woord �Democratie� klinkt deze mensen dan als muziek in de oren. Democratie is het toverwoord. Wat de politiek-inhoudelijke betekenis van het woord is weten ze niet, maar vaak hebben ze genoeg vaan de uitleg van de Amerikaanse Dikke Van Dale; staatsvorm waarbij het volk wordt geregeerd door gekozen vertegenwoordigers uit eigen gelederen.

Door de magie van het woord is vaak hun stemkeuze bepaald. Zonder de achtergronden van beide partijen te weten. Republikeinen is de nieuwelingen te vaag en de vaak redelijk agressieve manier van benaderen trekt de immigranten over de streep. Zo zorgen Democratische staatssecretarissen er wel voor dat de Republikeinse partij onderop, achteraan, en het liefst ondersteboven op het registratieformulier komen. Zo maken ze het de immigranten wel heel gemakkelijk.

Natuurlijk moeten we niet alle immigranten over ��n kam scheren. Want traditiegetrouw besteden de Democraten nou eenmaal meer aandacht aan het welzijn van immigranten dan Republikeinen. En waarom zou je op een partij stemmen die je belangen maar half behartigt? Dan is de keuze snel gemaakt.

Republikeinen moeten Giuliani redden

2008-01-16T17:47:00.000+01:00

Met een schamele drie procent van de stemmen in Michigan is de rol van de oud-burgemeester zo goed als uitgespeeld. Het lijkt een kwestie van tijd tot Giuliani zich terugtrekt uit de race. Mocht dat gebeuren verspelen de Republikeinen een belangrijke troef in de strijd om het Witte Huis.

Rudolph Giuliani was burgervader van de metropool New York. Daar heeft hij zich laten gelden als een daadkrachtig ambtsdrager die niet terugdeinsde voor de problemen in zijn stad. Criminaliteit werd hardhandig aangepakt en zero tolerance werd ingevoerd. De criminaliteitscijfers waren nog nooit zo laag. The Bronx, Harlem werden gezuiverd van onruststokers en kanslozen werd een nieuwe kans geboden. Harlem ging er zelfs zoveel op vooruit dat Bill Clinton zich er vestigde.

Na 11 september, de dag waarop New York zich ontdeed van haar cocon, had de stad behoefte aan een dynamische en energieke burgemeester. Gelukkig voor de New Yorkers hadden zij de beschikking over ��n van de meest succesvolle stadsoversten ooit; Rudolph Giuliani. Zijn Italiaanse temperament bleek het enige juiste ingredi�nt voor de wederopbouw van zijn stad. President Bush, minister Rumsfeld en anderen vertoefden graag in de nabijheid van Giuliani om de burger te laten zien de stad te zullen herinrichten en de daders van de terroristische aanslag keihard aan te pakken. Zijn populariteit groeide tot ongekende hoogte.

Zijn reputatie en ervaring leken genoeg voor een nominatie als presidentskandidaat. De laatste stap, die naar Washington, was een formaliteit. Giuliani zou een uitstekende opvolger worden van zittend partijgenoot George Walker Bush. Niets blijkt minder waar. Amerikanen pruimen de Republikein niet. Zijn liberale opvattingen, slechte campagnes en matige uitstraling hebben Giuliani de spreekwoordelijke das omgedaan. Hij heeft meerdere malen Bush geprezen om zijn kwaliteiten. �Bush's legacy will be that of a great President�, aldus Giuliani.

Ook al wordt de impopulariteit van Bush vaak overdreven, veel Amerikanen zijn toe aan ander beleid. 7 jaar na de aanslagen is het tijd voor rust, orde en regelmaat. Wanneer je de kiezer deze kunt beloven kunnen de verhuisdozen vast worden gepakt. Nu is de vraag of de Republikeinen een conservatieve leider willen, of meer behoefte hebben aan een progressieve liberaal. Voorlopig kun je concluderen dat er zeker geen behoefte is aan Giuliani als president van de Verenigde Staten. En daarmee graven de Republikeinen hun eigen graf. Want straks, wanneer het er echt om gaat, is het maar zeer de vraag of de andere kandidaten zijn opgewassen tegen het charisma van Obama of Clinton.

Een milieuvriendelijke SUV

2008-01-15T17:15:00.000+01:00

Elke politieke partij heeft zo z�n stokpaardjes. In Nederland schermt D66 al jarenlang met de gekozen burgemeester. De VVD belooft al decennia de verkeersproblemen op te lossen en de PvdA neemt het steevast op voor de arme, werkeloze burger.

Ook in de Verenigde Staten hebben de partijen zo hun voorkeur. De Democraten staan voor een milieuvriendelijk beleid, liberale opvattingen over abortus en euthanasie en niet te vergeten de federale aanpak van de omstreden gezondheidszorg. Bij de Republikeinen liggen de prioriteiten wat anders. Vrije wapenbezit, grote SUV�s en een gezonde economie. Voor de kiezer helder, voor politici belangrijk en voor Europa onvoorstelbaar.

De laatste jaren is het contrast tussen beide partijen groter geworden. George Bush heeft, samen met zijn neo-conservatieve partijgenoten een allesbehalve liberale koers gevaren. De economie werd verkozen boven milieu, oorlog boven de Verenigde Naties en zero tolerance boven zachtzinnige pietpraatjes. De kiezer wist bij de laatste verkiezingen precies waar ze aan toe waren en had geen twijfel tussen de kandidaten. Zelden waren er meer zwevende kiezers dan nu. En om die kiezers te paaien begeven beide partijen zich op elkaars grondgebied. Want niet alleen tot strijd tussen de partijen leidt, maar steeds meer interne strubbelingen tot gevolg heeft.

Over het algemeen hebben de Repulikeinen betere spindoctors dan de Democraten. Dat blijkt uit het feit dat het binnen de Republikeinse partij vaak rustig is en de kandidaten hun strijd volkomen individualistisch uitvechten. Er wordt nauwelijks met modder gesmeten en ze laten elkaar redelijk met rust. Zo kan de kiezer zelf bepalen welke kanidaat hen het beste vertegenwoordigt zonder te worden lastiggevallen met smetjes uit het verleden of versprekingen van de concurrent.

Hoe kun je Republikeinen beter tegemoet komen dan als presidentskandidaat rond te struinen op de meest prestigieuze autobeurs ter wereld; de North American International Auto Show in Detroit, Michigan. Toevallig zijn daar vandaag primaries. Beide kandidaten waren, zonder elkaar daarbij in het vaarwater te zitten, op de autobeurs om kiezers te trekken. Door aan de ene kant hun liefde voor de Amerikaanse bolide te verspreiden, en aan de andere kant hun milieubewuste standpunten uit te dragen.

Mitt Romney en Mike Huckabee �de kandidaten in kwestie- probeerden de inwoners te overtuigen van het belang om alternatieve brandstoffen verder te ontwikkelen. Romney is ervan overtuigd dat de toekomst van alternatieve, milieuvriendelijkere brandstof zeer positief is. Binnen 100 dagen na zijn inauguratie als presient wil hij serieuze actie ondernemen door de autoindustrie bij elkaar te roepen en op te roepen tot investering in milieuvriendelijkere alternatieven voor benzine en diesel.

Huckabee voer een andere koers. Hij wil de Amerikaanse overheid fors laten meebetalen aan de ontwikkeling van biobrandstof. �Het is tenslotte de �markt� die kunstmatig de vervuilende brandstoffen in stand houdt�, aldus Huckabee. Of beide kandidaten hun visie duidelijk over hebben kunnen brengen zal later vandaag blijken. Voor mijn gevoel zal het de gemiddelde Amerikaan een zorg zijn waar ze op rijden. Als het maar goedkoper kan. Want het milieu zal veel Amerikanen niet zo aanspreken, in tegenstelling tot de torenhoge brandstofprijs. Als Huckabee of Romney hier twee vliegen in ��n klap kunnen slaan hebben ze Michigan in de zak.